List Rektora Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu na Niedzielę Chrystusa Króla 22 listopada.
Siostry i Bracia, Drodzy Przyjaciele!
Ostatnia niedziela w roku liturgicznym rodzi pytanie o nasze rozumienie królowania Chrystusa. Moglibyśmy je sformułować następująco, by nie pozostało tylko teoretycznym rozważaniem: czego oczekuję po Jego królowaniu w moim życiu? Dla mnie osobiście zdanie z Apokalipsy św. Jana pozostaje jednym z najpiękniejszych obrazów Królowania Boga: „I otrze wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani żałoby, ani krzyku, ani bólu już nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły” (Ap 21,4).
Ten obraz Boga – w geście tak wielkiej bliskości, jakim jest ocieranie łez drugiemu; w geście pełnym czułości i poznania nas w głębi naszego doświadczenia – opowiada o przyczynie posłania do nas Syna, który otworzył nam drzwi obietnicy: „Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli” (1 Kor. 5, 20).
Królestwo Boże zatem, to nie coś, co pozostało gdzieś w przeszłości, to nie wspomnienie złotego czasu, za którym tęsknimy. Królestwo Boże to Pan Zmartwychwstały, który przychodzi do nas nieustannie jako obietnica, jako pierwociny posiane w nasze życie. Gest królestwa, to właśnie gest otarcia łez, gest odwagi Boga, który stając się naszym bratem, zatrzymuje się przy każdym z nas w naszej historii. To właśnie gest oddaje zwycięską obecność Boga pośród swego ludu. To przez ten gest Bóg mówi, że ani śmierć, ani żałoba, ani krzyk, ani ból, chociaż wpisane w doświadczenie każdego człowieka i wołające o nadzieję, której dać sobie sami nie możemy; nie mają ostatniego słowa. To bowiem przychodzi z zewnątrz jako obietnica. Tak właśnie Jezus ocierał łzę rozpaczy i beznadziei, obietnicą daną ukrzyżowanemu „dziś będziesz ze mną”, bo ja dziś jestem z Tobą (Łk 23, 43).
Królowanie Boga – Boże Królestwo pośród nas – to nie coś co się wydarzyło gdzieś w przeszłości w jakimś kraju, ale zejście Boga raz na zawsze pośród nas – zejście aż po krzyż, zejście aż po ból, po śmierć, po krzyk… One przeminą dlatego że pośród nich przeszedł Pan. I do końca będzie nosił rany tego przejścia. Tak właśnie możemy odczytać usłyszane dziś słowa proroka: „Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie” (Ez 34, 16).
Nie jest więc Królestwo Boże pośród nas utopią ani fałszywą obietnicą, ale obecnością Pana pośród naszych ran – pisał kiedyś ks. Tomasz Halik: „nie wierzę wiarom nie zranionym” i przytaczał historię z życia św. Marcina z Tours, któremu miał się ukazać na pokuszenie diabeł pod postacią Chrystusa. Jednak św. Marcin spojrzał na niego i powiedział: „nie wierzę ci, pokaż mi swoje rany”. Diabeł nie miał ran.
Królowanie Chrystusa, rozpoczyna się więc od naszych ran: od ich dostrzeżenia, od ich opatrzenia, od ich uśmierzenia. To głoszenie Ewangelii o Bogu ocierającym łzy z naszych oczu. I taka jest właśnie dzisiejsza Ewangelia: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie” (Mt 25, 34-36). Paradoksalnie to właśnie ci, którzy zatrzymali się przy ranach innych, odnaleźli niespodziewanie królestwo Boże, chociaż, potrzebowali do tego światła Bożego słowa.
Tak właśnie zatrzymując się przy ranach jedni drugich powtarzamy gesty Chrystusa, a szczególnym gestem Chrystusa powierzonym Kościołowi są sakramenty. To właśnie do posługi sakramentami i przepowiadaniu słowa przygotowuje się 16 alumnów w naszym Zielonogórsko-Gorzowskim Wyższym Seminarium Duchownym, którego święto patronalne dziś obchodzimy. Weszliśmy już w 80. rok jego istnienia. Cieszymy się, że w tym roku rozpoczęło w nim formację 6 nowych alumnów.
Całą naszą wspólnotę seminaryjną chcemy dziś polecić waszej szczególnej modlitwie, a my – w każdy czwartek – w Eucharystii w szczególny sposób składamy na ołtarzu wszystkich naszych Dobroczyńców, Przyjaciół Paradyża, wszystkich, którzy sprawę powołań noszą w swoich sercach. Chcemy Wam serdecznie podziękować za wsparcie i towarzyszenie naszej seminaryjnej wspólnocie – i duchowo, i materialnie, – abyśmy mogli stawać się pasterzami zatrzymującymi się przy ranach, by je opatrywać.
ks. Mariusz Jagielski
Rektor Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego
Oficjalna strona Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej